14 januari 2026 mocht Midweek 1 weer aantreden tegen AKC. De vorige keer wonnen we thuis overtuigend, dus we wisten dat zij vandaag iets recht te zetten hadden. Nou… dat lieten ze merken ook. AKC begon alsof ze al weken op scherp stonden.
Gelukkig had Wietse zijn bekende “motivatiepepers” weer mee. En die waren nodig.
Dames scherp, heren zoekend
Hielke raakte in de eerste helft korf, al leek hij even vergeten dat je door de korf heen moet en niet ertegenaan. De dames maakten dat ruimschoots goed:
- Dian opende de score
- Kirsten schoot alsof ze nooit vakantie had gehad
- Arina durfde weer te knallen
- Marion was ouderwets zuiver
En dan Gerja… die ging zó snel dat de tegenstander nog steeds niet weet wat er gebeurde.
48 jaar en nog steeds een muur
Bij de heren waren er twee uitblinkers, maar eentje stak er écht bovenuit: onze 48-jarige krachtpatser. Hij hield zijn veel jongere tegenstander volledig in bedwang. Afblokken, dichtzetten, frustreren — het hele pakket.
Jarno kon lekker schieten vandaag, en dankzij een paar stevige blokken van Hielke werd elke bal keurig opgevangen.
En Ruben… ja. De man met de puppy-ogen. Af en toe lag hij weer eens op de grond, maar hé — het leverde een strafworp op. Hoe die ging? Daar praten we niet over.
Eindfase: Hielke redt het punt
Ondanks dat Hielke graag naast maatje 48 van z’n scoenen loopt, was hij het zelf die de gelijkmaker binnenschoot. Eindstand: 15–15.
Niet onze beste wedstrijd, wel karakter getoond — en genoeg om over na te praten in de kantine.
Foto’s zeggen meer dan woorden, dus check die vooral even.
Groetjes,
Midweek 1
